W polskim prawie nie istnieje sztywna granica wieku, po osiągnięciu której automatycznie wygasa obowiązek alimentacyjny wobec dziecka. Najczęściej przyjmuje się, że obowiązek ten trwa tak długo, jak długo dziecko nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać – czyli, na przykład, gdy kontynuuje naukę lub z powodów zdrowotnych nie może podjąć pracy zarobkowej. Istotne jest to, że ukończenie przez dziecko 18 roku życia nie kończy automatycznie obowiązku płacenia alimentów przez rodzica.
Potwierdził to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 lutego 1981 r. o sygnaturze III CRN 18/81, wskazując, że: „O ustaniu obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dzieci nie decyduje w sposób automatyczny ukończenie przez dziecko pewnej granicy wieku, lecz możność i stopień samodzielnego utrzymywania się przez to dziecko.”
W tym orzeczeniu zwrócono także uwagę na kwestię kontynuowania nauki. Jeśli dorosłe dziecko zamierza kontynuować studia i liczy na dalsze wsparcie rodziców, powinno podejść do nauki w sposób odpowiedzialny. Studia nie mogą służyć jedynie jako pretekst do unikania pracy i życia na koszt rodziców bez rzeczywistego zaangażowania w edukację.
Sam fakt studiowania osoby uprawnionej do alimentów nie oznacza jednak automatyzmu w uznaniu przez Sąd niemożności wykonywania pracy zarobkowej. Po stronie uprawnionego do alimentów spoczywa zatem, w razie sporu sądowego, wykazanie braku możliwości podjęcia pracy zarobkowej choćby w minimalnym wymiarze.