[stan prawny: styczeń 2019 r.]
Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Na dziecko trzeba płacić alimenty nawet gdy już jest pełnoletnie, ale np. jeszcze się uczy. Obowiązek płacenia alimentów może utrzymać się nawet do śmierci dziecka, gdy nigdy się nie usamodzielni (np. na skutek choroby).
Jakkolwiek rodzice są zobowiązani do alimentowania dziecka w pierwszej kolejności, to jeżeli dziecko pełnoletnie zawrze związek małżeński, w pierwszej kolejności musi domagać się alimentów od swego małżonka.
Patrząc wstecz, dziecku należą się alimenty dopiero gdy się urodzi. Jednak już w okresie ciąży żona może żądać większych alimentów od męża z uwagi na ciążę.
Kobieta niezamężna może żądać od ojca poczętego dziecka, aby wyłożył odpowiednią sumę pieniężną na koszty utrzymania matki przez trzy miesiące w okresie porodu oraz na koszty utrzymania dziecka przez pierwsze trzy miesiące po urodzeniu. Generalnie ojciec nie będący mężem matki obowiązany jest przyczynić się w rozmiarze odpowiadającym okolicznościom do pokrycia wydatków związanych z ciążą i porodem. Roszczenia te przysługują matce także w wypadku, gdy dziecko urodziło się nieżywe.