[stan prawny: styczeń 2019 r.]
Polskie prawo nie zna jakiejś specjalnej tabelki, w której podano by wysokość alimentów w zależności od np. wieku dziecka, czy zarobków rodziców. W przepisach ustalono tylko ogólnie, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.
Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Dziecko nie musi się więc znajdować w niedostatku, aby żądać zapłaty alimentów.
Istotną zasadą jest również reguła, że dziecko ma prawo do równej stopy życiowej z rodzicami – ma prawo do życia w podobnych warunkach mieszkaniowych, odżywiać się na podobnym poziomie czy też wypoczywać w zbliżonym standardzie. Z drugiej strony rodzice nie muszą wszystkiego oddawać dziecku, ale tylko tyle ile jest dziecku potrzebne.
Należy również podkreślić, że niskie dochody rodzica nie mogą zwolnić go z obowiązku alimentacyjnego wobec dziecka. Według orzecznictwa Sądu Najwyższego rodzic jest zobowiązany podzielić się z dzieckiem każdym, nawet swoimi najskromniejszymi dochodami.
Ustalając wysokość alimentów, sąd bierze pod uwagę nie tylko aktualne zarobki osoby obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym, ale przede wszystkim możliwości zarobkowe tej osoby.
Ustawodawca ustanowił katalog świadczeń, których pobieranie nie ma wpływu na zakres świadczeń alimentacyjnych. Należą do nich świadczenia z pomocy społecznej, funduszu alimentacyjnego, świadczenie wychowawcze „Rodzina 500 plus” oraz świadczenia rodzinne (zasiłek rodzinny, świadczenia opiekuńcze, jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia dziecka).